Coraz częściej spotykam się z przypadkami, w których gdy słyszę jak na imię własnemu potomkowi dali jego rodzice chce mi się śmiać. A to najbardziej bajtowa reakcja. Nierzadko bywa również, że chce mi się ryczeć, jestem zrezygnowany, zmieszany, po prostu nie mogę tego pojąć. O smaku się ponoć nie dyskutuje, to co może nie podobać się mojej osobie, inni mają prawo uważać za wzorzec – i na odwrót. Rzecz jednak w tym, iż jestem zdania, iż niektóre imiona tak wyraźnie wryte są w naszych głowach, tak bezdyskusyjnie się nam z czymś lub kimś jawią, że ogromnym niebezpieczeństwem jest chrzczenie w ten sposób swych pociech, które na dodatek posiadają nasze nazwisko. Spotkałem się np. z maluchem o imieniu Adolf, i paradoksalnie nie był Niemcem. W swoim życiu miałem okazję ścisnąć rękę Albinowi, który wcale nie posiadał bladej skóry a także Alfonsowi, który notabene zarabiał na życie pracując w czasopiśmie – i nie była to podpucha. W sferze politycznej naszego kraju czynnie działają także politycy o ciekawie brzmiących imionach Maria – jest przecież Pan Rokita a także nowy prezydent Komorowski – czy wam też coś tu nie śmierdzi? Jeżeli chodzi o damy, moja koleżanka ma na imię Genowefa i nawet nie pytajcie czy ma na nazwisko Pigwa. Jest też Sonia, która kojarzy mi się z niedużym, niegroźnym chomikiem, którego trzyma się w klatce, no i Żaklina, której imię ledwo przechodzi mi przez gardło. Myślę, że im dłużej i intensywniej rodzice głowią się nad imionami dla swych dzieci, tym gorsze są tego rezultaty.
